Dyskusyjny Klub Filmowy „Ekran” rozpoczął działalność w dniu 15 grudnia 1964 roku. Kilka dni wcześniej odbyła się inauguracyjna impreza w Teatrze Ziemi Rybnickiej. To dwie placówki, które są jednymi z najstarszych w Rybniku i nadal wiodą prym w życiu kulturalnym miasta. W tym czasie Dom Kultury „Ryfamy” prowadził własne kino związkowe „Górnik”, w którym rozpoczął działalność DKF „Ekran”. Kino „Górnik” 2-krotnie otrzymało czołowe nagrody krajowe za swoją działalność, w tym za ciekawy repertuar i wysoką frekwencję. W Rybniku działały jeszcze do końca lat 90-tych kina w Domach Kultury KWK „Chwałowice”, KWK „Rymer”, KWK „Jankowice”, KWK „Ignacy”, Huty „Silesia” oraz Kino Ślązak. Dziś działają tylko dwa – kino „Apollo” i kino „Zefir”. Niedawno zakończyło działalność Kino Premierowe przy Teatrze w Rybniku. Kino to powstało w 1984 roku po zakupieniu nowej aparatury projekcyjnej i dźwiękowej. Komfort oglądania i słuchania podniósł się zdecydowanie. Kinomani poczuli się usatysfakcjonowani jakością obrazu, dźwięku i projekcji. Skorzystał na tym także DKF, który przeniósł się z kina „Górnik” do Teatru. Dziś na miejscu Kina Premierowego wypartego przez 2 kinopleksy sporadycznie działa w Teatrze Kino „Kultura” i Mała Akademia Filmowa dla młodzieży szkół średnich. Natomiast dla miłośników dobrego kina artystycznego szeroko są otwarte drzwi

w Dyskusyjnym Klubie Filmowym „Ekran”.




Rodowód rybnickiego DKF-u.


Był początek lat 60-tych. W wielkiej cenie była wtedy wyobraźnia. Wartości rodziły się na gruncie twardym i jałowym. Ludziom brak było autentyzmu w życiu społecznym i kulturze. Chciano na nowo żyć w kulturalnej spójni z Europą. Sięgano po tradycję, po historię, po nieznane zza kordonu. W tej atmosferze narodził się w Polsce ruch klubowy. Kluby filmowe stały się szansą dla zaspokojenia estetycznych pragnień.

Ruch klubów dyskusyjnych znalazł podatny grunt w wielu krajach. Potentatami były początkowo kluby w Indiach, Syrii, Japonii, wyższych uczelniach USA i Brazylii. Terminu „ruch klubowy” użyli po raz pierwszy Ricciotto Canudo i Germine Dulac w 1921 roku we Francji. Czołowymi animatorami tej formuły estetycznej byli m.in. Marcel Carne, Jean Deville, Jean Epstein, Andre Bazin i Jean Renoir, a także uznani malarze, poeci, krytycy sztuki. Pierwszym masowym klubem stał się Klub Przyjaciół Spartakusa 1928 roku. Wtedy też powstała pierwsza Federacja, a w ślad za nią kluby we Francji, Anglii, Belgii, Australii, na Węgrzech, w Czechosłowacji i wreszcie w Polsce. W naszym kraju pierwszy DKF powstał 6 listopada 1955 roku z inicjatywy redakcji „Po prostu” i obecnej Filmoteki Narodowej. W powstałej w tymże roku Polskiej Federacji zasiadali: Leon Bukowiecki, Jan Budkiewicz, Ludwik Perski i Antoni Bohdziewicz – przewodniczący. Gwałtowny rozwój klubów w Polsce przypada na lata 50-te i 60-te. Osiągnięciem repertuarowym była wtedy tzw. „pula specjalna”, czyli zestaw tytułów dostępnych tylko dla DKF-ów. Statut Polskiej Federacji pozwalał także korzystać ze zbiorów zagranicznych ośrodków kultury, ambasad i konsulatów, co w obliczu szalejącej cenzury było nie bez znaczenia. Mówiło się wówczas, że to właśnie w Polsce prowadzona była najciekawsza formuła działalności repertuarowej, a Polska Federacja należy do czołówki światowej.

To wszystko było znane działaczom kulturalnym Domu Kultury „Ryfamy”. Z inicjatywy Pana Wojciecha Bronowskiego – instruktora w tej placówce kultury  postanowili założyć klub filmowy. I tak powstał DKF „Ekran”. Pierwsza projekcja odbyła się dnia 15 grudnia 1964 roku w kinie „Górnik”. Wyświetlono film pt. „Symfonia Pastoralna”. Pierwszy Zarząd Klubu składał się z jego założycieli. Byli nimi: Wojciech Bronowski, filmowiec ze świetnego miejscowego Amatorskiego Klubu Filmowego Stanisław Grochla, Tadeusz Pintara (dyrektor) i Czesław Gawlik (Instruktor placówki) oraz Stefan Wyciszczok i Czesław Magiera.

Z czasem w Zarządzie Klubu w różnych okresach  pracowali : Piotr Sosna, Karol Kubica, Krystyna Pysz, Paweł Reclik, Józef Przybyła, Maria Kania, Janusz Szczot, Maria Wojtowicz, Stanisław Głowacz, Roman Wilk. Przez 46 lat na czele Zarządu stał Wojciech Bronowski – pełniąc tę funkcję najdłużej spośród wszystkich klubów w kraju


Obecnie Zarząd pracuje w składzie: Mariola Rak-Prezes ( w Zarządzie 2 lata ), Wojciech Bronowski-Wiceprezes ( pracuje 48 lat ) , Mieczysław Żabicki (pracuje 39 lat), Kazimierz Grzonka (pracuje 36 lat) i Piotr Sobik (pracuje 5 lat ).


Członkami Komisji Rewizyjnej byli: Henryk Piasecki, Felicja Leśniak, Danuta Buchta, a obecnie są: Bartosz Demczuk (przewodniczący) oraz Joanna Zatorska i Zygmunt Paszek.


O Klubie powiedzieli:


  1. Piotr Sosna


Na początku Klub liczył 30 członków. Ale frekwencja rosła. Po kilku latach na karnet trzeba było czekać co najmniej 2-3 miesiące, bo sala kina „Górnik” liczyła tylko 300 miejsc.

Przez długi czas był komplet publiczności, repertuar coraz ciekawszy, zaczęli przyjeżdżać liczni prelegenci, krytycy filmowi, twórcy kina, artyści teatru i filmu.


  1. Wojciech Bronowski


Na seanse przychodzili ludzie, którzy chcieli z własnej woli zgłębić wszystkie tajniki filmu, ocenić jego zalety i wady. Wiedzieli, że jest w filmie coś takiego, co przyciąga miliony ludzi. Chcieli uczyć się odróżniania utworu dobrego od złego, a jednocześnie zastanawiać się czyja to zasługa, że film jest dobry lub zły: reżysera, scenarzysty, operatora, montażysty czy aktorów. A może wszystkich jednocześnie… Zarząd pragnął przekonać widzów, że kino przestało być grą świateł, cieni i dźwięków. Okazało się, że każdy utwór niesie jakieś świadectwo, coś zawsze wyraża. Kłamie albo mówi prawdę.


  1. Kazimierz Grzonka


W latach 70-tych zaczęto organizować pokazy cykliczne i tematyczne, zaczęto też prezentować historię kina. Pokazano filmy braci Lumiere i Meliesa, „Nietolerancję” Davida Griffitha, pierwsze utwory Charlesa Chaplina, dzieła ekspresjonizmu niemieckiego i klasyki radzieckiej z Sergiuszem Eisensteinem na czele oraz burleskę amerykańską. Na ekranie zaprezentowały się gwiazdy kina niemego jak Gloria Swanson, Mary Pickford, Pola Negri, Rudolf Valentino, Buster Keaton, Harold Lloyd, Greta Garbo i inni. W II części wspomnianego cyklu zaprezentowano znaczące pozycje z pierwszych lat kina dźwiękowego, począwszy od filmów: „Śpiewak jazzbandu”, „Dusze czarnych”, „Pod dachami Paryża”. Pokazaliśmy też kino kryminalne, melodramat i komedie tamtego okresu aż do utworów analizujących II wojnę światową. Ten kilkuletni cykl zakończono pierwszymi obrazami włoskiego neorealizmu, jak „Opętanie”, „Złodzieje rowerów”.





  1. Franciszek Wrana


Przez ponad 10 lat DKF jako pierwszy w Polsce organizował raz w kwartale tzw. „Nocne Maratony Filmowe”. Program 4 tytułów składał się z 2 filmów archiwalnych i 2 współczesnych. Prezentowano wiele filmów z udziałem znanych artystów ekranu, jak Greta Garbo, Marlena Dietrich, bracia Marx, Fred Astaire, Henry i Jane Fonda, Kirk Douglas, Michelle Morgan, Gerard Philippe, Robert Redford, Jaques Tati czy Gary Cooper.




  1. Mieczysław Żabicki


Na uwagę zasługuje szereg pokazów poświęconych znanym reżyserom, jak: Orson Welles, Sergiusz Eisenstein, Jean Renoir, Luis Bunuel, Alfred Hitchcock, Akira Kuro-sawa, Kanetho Shindo, Ingmar Bergman, Carlos Saura, Federico Fellini, Miklos Jancso, Andrzej Wajda, Wasylij Szukszyn, Siergiej Bondarczuk, Pier Paolo Pasolini, Fred Zinneman, Peter Greenaway, Jim Jarmush, Pedro Almodovar, Kazimierz Kutz czy Howard Hawks. Dużym powodzeniem cieszyły się cykle tematyczne, jak na przykład: „Koniec faszyzmu”, „Czarne kino USA”, „Polskie Kino Moralnego Niepokoju”, „Film gangsterski – przemiany gatunku”, „Miłość i melodramat”, „Przez dziurkę od klucza, czyli kino erotyczne”, „Film muzyczny”, „Kino oniryczne czyli życie jest snem”, „Socrealizm” i inne.”.


  1. Działalność Klubu


Na seansach klubowych wyświetlono ponad 2500 filmów reprezentujące kinematografie z 71 krajów, a mianowicie:


EUROPA (38) - Polska, Francja, Włochy, Anglia, RFN i NRD, Niemcy, ZSRR i Rosja, CSRS, Czechy, Słowacja, Jugosławia, Serbia, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Słowenia, Szwecja, Dania, Norwegia, Finlandia, Islandia, Hiszpania, Portugalia, Szkocja, Irlandia, Holandia, Belgia, Luksemburg, Szwajcaria, Austria, Bułgaria, Rumunia, Albania, Grecja, Turcja, Izrael, Ukraina


AMERYKA PŁD. I PŁN. (11) - USA, Kanada, Meksyk, Kuba, Peru, Chile, Brazylia, Argentyna, Boliwia, Kolumbia, Urugwaj


AZJA (10) - Japonia, Chiny, Tajwan, Hongkong, Indie, Korea Płd., Iran, Uzbekistan, Tajlandia, Nepal


AFRYKA (10) - Tunezja, Algieria, Wybrzeże Kości Słoniowej, Dahomej, Nigeria, Republika Poł. Afryki, Kuwejt, Senegal, Maroko, Czad


OCEANIA (2) - Australia, Nowa Zelandia


Kluby są zrzeszone w Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych w Warszawie, a ta jest członkiem Międzynarodowej Federacji Klubów Filmowych przy UNESCO. Polska Federacja od 50 lat organizuje co roku w innym mieście Ogólnopolskie Seminaria Filmowe. Tylko dwom Klubom przyznano zorganizowanie tych imprez więcej niż 1 raz – naszemu Klubowi aż 4 razy! (rekord!). To święto kina artystycznego w Rybniku oceniano za każdym razem jako imprezę zrobioną perfekcyjnie, zwrócono uwagę na znakomitą organizację, na dokładność i punktualność, na świetną obsługę, salę i aparaturę. Wreszcie na ciekawe pomysły repertuarowe i dobre imprezy towarzyszące.



Oto tematy i szczegóły czterech Seminariów:


1) „Kino polskie – poszukiwania, problemy, osobliwości” (1984 r.). Było wiele nieznanych lub zatrzymanych przez cenzurę tzw. tytułów „półkowych”. Prawdziwym ewenementem był pokaz „Robinsona Warszawskiego” Jerzego Zarzyckiego. Ten film będący przedmiotem szczególnej „troski” cenzury, wielokrotnie przerabiany, ukazał się na ekranach kin dopiero w roku 1950 jako „Miasto nieujarzmione”. Niby zagubioną kopię „Robinsona” udało się po raz pierwszy pokazać w Rybniku. Atmosfera była godna premiery Kieślowskiego czy Coppoli. Był też pierwszy publiczny pokaz materiałów brutalnie przerwanego w czasie kręcenia filmu Andrzeja Żuławskiego pt. „Na srebrnym globie”. W Rybniku zaistniało wtedy coś, co miało charakter autentycznego, prawdziwego kulturalnego wydarzenia. W sumie było 23 filmów fabularnych i 19 krótkometrażowych. Gośćmi byli m.in. Andrzej Wajda, Kazimierz Kutz, Wojciech Marczewski, Jan Rybkowski, Janusz Majewski, Piotr Łazarkiewicz (reżyserzy), Adolf Forbert i Tadeusz Makarczyński (operatorzy), Konrad Eberhardt, Aleksander Ledóchowski, dr Jerzy Płażewski, Janusz Skwara (krytycy) i inni.


2) „Kino Japonii” (1989 r.). Na 19 tytułów otrzymanych z Fundacji Sztuki Filmowej w Tokio aż 17 było premierami europejskimi! Po raz pierwszy w Polsce wyświetlono 4 filmy Mistrza JASUJIRO OZU! Pisał potem Aleksander Ledóchowski: Czym Chopin dla kultury polskiej, tym Ozu dla japońskiej. Uważany jest za największego filmowca Azji, może nawet świata. Nie znać choć kilku filmów Ozu, to być kinowym analfabetą. Gośćmi Seminarium byli przedstawiciele Ambasad Japonii i Niemiec, Węgierskiego Instytutu Kultury, naukowcy Uniwersytetów z Francji i Hiszpanii, Klubów Filmowych z Finlandii, CSRS, Niemiec oraz z wielu miast Polski.


3) „Wkład Polski i Polaków w kinematografię światową” (1995 r.). Pokazaliśmy 20 filmów

z polskimi akcentami z udziałem polskich twórców i artystów wyprodukowane w Danii, Szwecji, Anglii, Francji, Holandii, Austrii, Grecji, Czech, Hiszpanii, Włoch i Niemiec. Gośćmi byli m.in. reżyserzy Stanisław Janicki i Jan Budkiewicz oraz krytycy filmowi: Władysław Banaszkiewicz, Grzegorz Pieńkowski, Andrzej Bątkiewicz, Jan T. Lewandowski, Leon Bukowiecki, Oskar Sobański, prof. Jerzy Toeplitz.


4) „Czas dokumentu” (2004 r.). Wyświetlono 48 polskich filmów dokumentalnych krótko- i średnio-metrażowych. Reżyserami byli m.in. Marcel Łoziński, Krzysztof Kieślowski, Wojciech Wiszniewski, Jerzy Bossak, Kazimierz Barabasz, Tomasz Zygadło, Jerzy Hoffman, Marek Piwowski, Marek Koterski, Piotr Szulkin, Maria Zmarz-Koczanowicz, Jakub Kolski czy Andrzej Fidyk. Było też 7 filmów pełnometrażowych z Niemiec, Finlandii, Włoch na czele z „Pieskim światem – Mondo Cane” „Hitlerem – historią pewnej kariery” i „Wrzeszczącymi facetami”. Gośćmi byli m.in. Piotr Szczepański, Maciej Bławut, Maciej Adamek, Janusz Głowacki (reżyserzy), krytycy oraz Sekretarz Generalny Polskiej Federacji DKF.







Tak nas oceniali goście seminariów:


  1. Zygmunt Machwicz - Sekretarz Generalny Polskiej Federacji DKF - 1989


Zarząd „Ekranu” i jego Prezes Wojciech Bronowski niewątpliwie należą do osób wyróżniających się imponującym dorobkiem, doświadczeniem, fachowością i kompetencją. DKF Ekran - po wielkiej przygodzie z filmem polskim i japońskim – zaistniał w naszej świadomości jako miejsce znaczącego kontaktu ze sztuką, natłoku wrażeń artystycznych i spotkań interesujących, organizacyjnej precyzji i niezwykłej gościnności.


  1. Andrzej Wajda - Honorowy Prezes Polskiej Federacji DKF - 1994


Dziękuję za listy i gościnę w Rybniku, którą wspominam z wielką przyjemnością. Miło zobaczyć, że wciąż działacie i nie straciliście serca do kina, niezależnie od różnych burz i naporów. Jesteście niezniszczalni.


  1. Krzysztof Zanussi - Reżyser


DKF-y to wielka szansa polskiej kultury. Urok ich polega na tym między innymi, że sami siebie w nich wychowujemy, że bez przerwy przychodzą nowi ludzie.


  1. Leon Bukowiecki – krytyk filmowy


Bywałem w wielu miastach – wszędzie mam dobre i piękne wspomnienia, ale z Rybnikiem łączę szczególny sentyment. Dzięki DKF-owi pokochałem to ślicznie położone i pięknie stylowymi kamienicami zbudowane miasto, a także imponował mi olbrzymi i dominujący Teatr. Wspaniale wyposażony i prowadzony – nota bene przez Prezesa DKF-u, a najważniejsza była życzliwość i serdeczność widzów połączona z głodem wiedzy.



Nasze boje o przetrwanie.


  1. Kazimierz Grzonka


Po uzyskaniu statusu Stowarzyszenia, po przejściu z Kina „Górnik” do Teatru Ziemi Rybnickiej przeżyliśmy pierwszy kryzys. Było to w latach 80-tych. Zniknęła „pula specjalna” przeznaczona wyłącznie dla klubów, odbywała się reorganizacja instytucji filmowych, a to wszystko rzutowało na jakość repertuaru. Kryzys był poważny, ratowaliśmy się powtórkami, filmami archiwalnymi i cyklami tematycznymi. Powoli wyszliśmy na prostą.

Drugi kryzys miał miejsce w latach 1994-96. Ambitny i różnorodny repertuar klubu oraz wysoka frekwencja na seansach klubowych wraz z coraz gorszymi wynikami Kina Premierowego – również funkcjonującego w Teatrze -  stały się zarzewiem konfliktu pomiędzy Zarządem DKF Ekran a członkami Zarządu Miasta Rybnika. Oświadczono nam iż Klub preferuje kino komercyjne (???) a funkcje DKF może pełnić Kino Premierowe.

Otrzymaliśmy wypowiedzenie. Równocześnie zwolniono z pracy w Teatrze prezesa klubu Wojciecha Bronowskiego. Protesty widzów, mediów oraz próba rozwiązania konfliktu przez ówczesną Sekretarz Generalną PF DKF w Warszawie – Aleksandrę Myszak, nie przyniosły rezultatu. Ultimatum, złożone przez wice Prezydenta Miasta, by pozbawić funkcji prezesa zarządu Wojciecha Bronowskiego, jako warunku pozostania Klubu w Teatrze, nie zostało zaakceptowane przez M. Żabickiego – Sekretarza Klubu i Kazimierza Grzonkę, wice prezesa. Dzięki życzliwości szefów Kina Apollo, DKF Ekran przetrwał i funkcjonował w tym miejscu przez trzy lata.

W międzyczasie zmieniła się ekipa samorządowa w mieście, a w jakiś czas potem Dyrekcja Teatru. W 2001 roku Klub znowu mógł zaprosić swoich sympatyków do sali widowiskowej Rybnickiego Centrum Kultury (Teatru). Ale to nie wszystko. Ucieszył nas wtedy fakt, że Prezydent Rybnika, pan Adam Fudali wręczył Klubowi swoją doroczną nagrodę z okazji Dnia Działacza Kultury za upowszechnianie kultury filmowej wśród mieszkańców Miasta. Dla Klubu nastały radosne dni.



  1. Mieczysław Żabicki


W tych wszystkich trudnych latach zdołaliśmy ocalić nasz autentyzm i autonomię, nasz demokratyzm i niezależność myślenia. Dlatego nie musieliśmy się uczyć demokracji. Myśmy ją w naszym ruchu pielęgnowali i chronili. Dlatego rola Klubów w kontynuowaniu i kształtowaniu tego fenomenu kultury filmowej w Polsce jest ewidentna i nie wymaga dodatkowej eksplikacji.


  1. Wojciech Bronowski


Wiadomo, że film rodził się jako „sztuka jarmarczna”. A więc prymitywna, nie wymagająca objaśnień. Ale jak przystało na sztukę, która przyszła na świat na styku wieku pary i elektryczności z wiekiem atomu, z wielkim przyspieszeniem nadrabiała dystans do pozostałych muz. Dziś kino jest zjawiskiem złożonym i trudnym, Żeby je rozumieć trzeba orientować się w historii oraz podstawowej znajomości środków wyrazowych kina.

W latach 70-, 80- i częściowo 90-tych organizowano sporo imprez towarzyszących. Było nas wtedy stać finansowo na prezentowanie kameralnych spektakli teatralnych i kabaretowych czy monodramów, recitali wokalnych i spotkań z artystami. Bywali m.in.: Jadwiga Barańska, Barbara Ludwiżanka, Małgorzata Braunek, Barbara Wrzesińska, Agnieszka Fatyga, Sława Przybylska, Wanda Warska, Kazimierz Brusikiewicz, Ignacy Gogolewski, Ryszarda Hanin, Henryk Talar, Marek Perepeczko, Witold Pyrkosz, Franciszek Trzeciak, Dorota Stalińska, Marek Walczewski, Kazimierz Wichniarz, Bogdan Łazuka, Jerzy Połomski, Jerzy Tarasewicz, Andrzej Kurylewicz, Cezary Owerkowicz, Czesław Gawlik, Kazimierz Niedziela. Występowały kabarety Tadeusza Drozdy, Krzysztofa Daukszewicza, „Elita”, „Długi”, „60 minut na godzinę”, „Cmok”, rybnicki „Osesek”. Przewinęło się wielu prelegentów i lektorów, że wymienię kilku: Janos Budai (Węgry), Oleg Dawtian i Igor Niewiakin (ZSRR), Leon Bukowiecki, Tadeusz Pacewicz, Grzegorz Pieńkowski, Jacek Szymański, Jan T. Lewandowski, Mirosław Utta, Leszek Karosadowicz, Andrzej Bątkiewicz, Wojciech Góra, Bogdan Moździerz, Mirosław Walas, Wojciech Bronowski, Kazimierz Grzonka. Dodać należy, że w ciągu 48 lat prelegenci wystąpili ponad 2000 razy.



W DKF-ie gościli przedstawiciele Ambasad i Konsulatów z Japonii, Anglii, Francji, USA, Hiszpanii, RFN, Albanii, CSRS, Węgier, a także Naczelnego Zarządu Kinematografii przy Ministrze Kultury, Polskiej Federacji DKF, Filmoteki Narodowej, Urzędu Wojewódzkiego

i Wojewódzkiego Ośrodka Kultury, rybnickiego Urzędu Miasta oraz przedstawiciele Klubów Filmowych z całej Polski.


Od września 2002 r. przez 4 lata prowadziliśmy zajęcia w Małej Akademii Filmowej wspólnie z Teatrem. Około 600 słuchaczy z rybnickich szkół średnich (uczestnictwo dobrowolne) brało udział w cyklicznych, 2-letnich zajęciach. Raz w miesiącu na 2 seansach wyświetlano wybitne tytuły kina niemego, współczesne fabuły i filmy dokumentalne z lat międzywojennych oraz wybitne dzieła z poszczególnych gatunków. Uzupełnieniem projekcji były stałe wykłady na temat historii i języka kina, które prowadzili krytycy filmowi i reżyserzy na czele ze Stanisławem Janickim, Jackiem Szymańskim i Grzegorzem Pieńkowskim. Obecnie zajęcia w Małej Akademii Filmowej prowadzi wyłącznie Teatr i Klub nie prowadzi tamże żadnej polityki repertuarowej.




    1. Kilka mądrych myśli i laurek


  1. Andre Bazin – francuski teoretyk sztuki filmowej


Kina trzeba się uczyć jak mowy.



  1. Krzysztof Zanussi - Reżyser


Najbardziej wymagająca, najbardziej surowo oceniająca, a jednocześnie i najserdeczniejsza publiczność to widzowie DKF-ów.



  1. Aleksandra Myszak – Sekretarz Generalny Polskiej Federacji DKF


Rybnicki „Ekran” to nasza wizytówka na szczeblu międzynarodowym.



  1. Członkowie Klubu w rozmowie z redaktorem „Trybuny Śląskiej” z dnia 11.09.1997 r.


Poniedziałkowy seans to prawie rytuał. Obecna publiczność to już nasze dzieci wychowane przez DKF. Oni wszyscy kochają kino. Do DKF-u chodzi się, bo wszyscy ufają gustom

W. Bronowskiego i Zarządu. Tam się pokazuje tylko dobre filmy.



  1. Jan Poprawa - krytyk literacki, poeta, dziennikarz Telewizji Kraków


Ponoć należy traktować serio to co się robi. Niby niewiele – ale zastanówmy się, jak dużo. Wokół otacza nas niezmienne powiedzenie „nam się należy”. I to woła jeden przez drugiego. I narzeka: „nam się nie opłaca”. Gra pozorów trwa. Spójrzmy wokół: ilu udaje, że pracuje? Ilu cierpi, bo pracować musi? W rybnickim DKF-ie wszystko jest ważne: repertuar, organizacja, reklama, imprezy. Zarząd nie przechodzi obok tych spraw obojętnie. Prezes też tworzył w innych dziedzinach i pilnował w każdym szczególe by sprawnie przebiegały Dni Literatury, Silesian Jazz Meeting, Konfrontacje Filmowe, festiwale, seminaria, koncerty czy wspólnie z Marianem Wolnym organizowane Międzynarodowe Festiwale Orkiestr Dętych o Złotą Lirę, a wreszcie Ogólnopolski Festiwal Piosenki Artystycznej – Festiwal Festiwali.



    1. Podsumowanie


Uzupełnieniem działalności klubowej były różne konkursy wiedzy o filmie, wybory najlepszego filmu roku czy Konfrontacji Filmowych. Ankiety socjologiczne opracowane  przez Kazimierza Grzonkę absolwenta Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, ułatwiły nam planowanie repertuaru i tworzenie cykli tematycznych oraz wpłynęło na formę i treść wygłaszanych prelekcji. Wyniki badań socjologicznych były również podstawą pracy dyplomowej mgr Iwony Wojciechowskiej na temat roli i znaczenia DKF-u EKRAN w życiu kulturalnym mieszkańców Rybnika.


Po likwidacji ogólnopolskich, nasze własne Konfrontacje Filmowe odbyły się w 2011 roku po raz osiemnasty. Znów miłośnicy kina artystycznego w dorocznej imprezie mogli zobaczyć wiele interesujących pozycji z kinematografii azjatyckiej, Ameryki Południowej, Australii oraz Europy ze szczególnym uwzględnieniem Skandynawii i Bałkanów. Przez 2 miesiące każdy dzień Konfrontacji poświęcony był jakiemuś tematowi, do którego dopasowuje się filmy. Na przykład „Odkrywanie świata”, „Meandry propagandy”, „Któż nie lubi czeskiego kina”, „Kino oniryczne, czyli życie jest snem”, „Bollywood”, „Apoteoza muzyki rozrywkowej” i inne.


Klub uzyskał następujące nagrody i wyróżnienia:

- Nagroda Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych w Warszawie im. Profesora  Antoniego Bohdziewicza, co było równoznaczne z przyznaniem Klubowi miana najlepszej placówki w kraju. Nagroda otrzymana 3-krotnie w latach: 1984, 1989 i 1995;

- Dyplom Honorowy Ministra Kultury i Sztuki w Warszawie;

- Dyplomy Wydziału Kultury Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach;

- Nagrody i Dyplomy Urzędu Miasta Rybnika;

- Nagroda i Dyplom Centralnej Rady Związków Zawodowych w Warszawie;

- Nagrody i Dyplomy Zarządu Głównego Związku Zawodowego Górników w Katowicach;

  1. -Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” przyznany W. Bronowskiegmu przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

- Złoty Krzyż Zasługi dla Wojciecha Bronowskiego - przyznany 2-krotnie;

- Tytuły Zasłużonego Działacza Kultury przyznane Wojciechowi Bronowskiemu, Kazimierzowi Grzonce, Mieczysławowi Żabickiemu, Annie Marii Wojtowicz, Stanisławowi Głowaczowi;

- Tytuły Zasłużonego dla Rybnika przyznano członkom zarządu Klubu.

   Dyplomy PF DKF przyznano Czesławowi Gawlikowi i Krystynie Pysz.


Z okazji 50-lecia Polskiej Federacji DKF w Warszawie dyplomy uznania przyznano:

    1. Klubowi DKF Ekran

    2. Kazimierzowi Grzonce


Członkowie Zarządu Klubu delegowani byli przez PF DKF w Warszawie na wiele znaczących seminarów i imprez międzynarodowych.


Te wszystkie lata były latami wzlotów i upadków, były i są latami pełnymi sukcesów

i przygód filmowych, ale rzeczą najważniejszą dla społecznie pracującego Zarządu było i jest umożliwienie widzom i sympatykom, wszystkim rybniczanom, którzy kochają kino artystyczne oglądać dobre filmy. W każdy poniedziałek, od 48 lat, obecnie w Teatrze.


    1. JAK OKREŚLIĆ ROLĘ DKF-ów?


Są to zrzeszenia kinomanów, grupujące ludzi szczególnie interesujących się sztuką filmową, którzy oglądają filmy i dyskutują o nich, zapoznają się z teorią filmu. Są to „kluby dobrych filmów” – rodzaj kina, którego repertuar jest dobierany szczególnie starannie pod kątem uwzględnienia sztuki filmowej. Zarząd nadal stara się prowadzić różnorodną działalność dbając, by każdy nowy miłośnik kina znalazł dla siebie odrobinę przeżyć estetycznych i artystycznych, a także chwilę wytchnienia i satysfakcji.


Opracowanie:

Mariola Rak - prezes Klubu


Zarząd DKF Ekran Rybnik


wrzesień 2012

DKF Ekran Rybnik

PROJEKT JEST WSPÓŁFINANSOWANY ZE ŚRODKÓW OTRZYMANYCH Z MIASTA RYBNIKA